B-Film met een Rampscenario (25 februari '08)

Het was een zware week voor Richard Kraijcek. De directeur van het ABN AMRO World Tennis Tournament zag alle grote namen die hij gecontracteerd had ten onder gaan. Het begon al voordat de eerste bal geslagen was. De twee finalisten van de Australian Open besloten niet te komen. De lieveling van het Australische publiek, Jo-Wilfried Tsonga, was een beetje moe. En Novak Djokovic een beetje ziek.

Krajicek probeerde de moed erin te houden door te zeggen dat er elk jaar wel een paar afmeldingen zijn en dat de grote sterren Rafael Nadal en Lleyton Hewitt al op het vliegveld in Rotterdam stonden. Brandje geblust. Dacht hij. Want het toernooi was amper onderweg of Hewitt zat alweer op het vliegtuig terug naar de andere kant van de wereld. Hij werd uit het schema geknikkerd door de volslagen onbekende Italiaan Andreas Seppi. Ook grote namen als Ferrero, Youzhny, Murray en Baghdatis overleefden de eerste schifting niet. De geplaatste jongens die voor veel geld waren binnengehaald om de klanten van de sponsorende bank een avondje entertainment te bezorgen, werden weggeslagen door tegenstanders uit de diepste spelonken van de internationale tennisranglijst. Bovendien zette de afscheid nemende thuisspeler Raemon Sluiter de kroon op zijn laatste teleurstellende jaren door kansloos te verliezen van de Fransman Llodra, die een paar dagen later ook Robin Haase uit het toernooi zou kieperen. Het gezicht van Krajicek begon hoe langer hoe meer op onweer te staan. Met een trillende lip van ingehouden woede verklaarde hij dat het zwakke verweer van zijn peperdure topspelers niet aan hun gebrekkige motivatie geweten kon worden. De posters met Leyton Hewitt erop konden de prullenbak in, de sponsorrelaties zaten zich in de boxen stierlijk te vervelen zonder sterren en televisiekijkend Nederland zapte massaal weg.

Tot overmaat van ramp sloeg Seppi na zijn overwinning op Lleyton Hewitt ook de Rafael Nadal naar huis, de nummer één van de plaatsingslijst. De held van Ahoy. De Spaanse superman die het toernooi moest gaan winnen. Krajicek zag het aan met de handen in het haar. Wat dacht die Seppi wel? Waar haalde die Italiaanse prutser het lef vandaan om zijn toernooi kapot te maken?

Dat was toch niet de bedoeling van een weekje tennissen in een Rotterdamse hal. Geen ster die straalde, geen vedette die fonkelde. Richard Krajicek voelt zich belazerd. De bank voelt zich belazerd. De stropdassen en mantelpakjes in de sponsorboxen voelen zich belazerd. Wat een teleurstelling. Het A-toernooi werd een slechte B-film. De topacteurs waar het publiek voor naar de bioscoop kwam, bleken eenmaal binnen te zijn vervangen door een stel amateurs van het lokale dorpstoneelgezelschap. Een happy Hollywood-einde, waarin de held zegeviert, was er evenmin. Sterker nog: na de eerste scènes was er geen held meer over. Het scenario klopte van geen kant. Een grote naam was niets waard in Ahoy. De ene na de andere verrassing rolde uit de koker. Een paar dagen lang regeerden de Llodra’s, de Seppi’s en de Gabashvili’s. De tenniskoningen werden de baan af gemept, het gepeupel greep de macht. Punten moesten worden verdiend. Met mentaliteit, met motivatie, met uithoudingsvermogen. Met smashes, rondspattend zweet, passeerslagen en aces. Ik heb genoten. Het leek verdorie wel sport.