Het Kanon zwijgt (4 februari '08) 

Ze waren dikke vrienden. Vroeger. Ronald Koeman noemde Louis van Gaal zelfs zijn leermeester; de man waarvan hij het meest had opgestoken. Meer nog zelfs dan van Cruijff. Koeman zette zijn eerste schreden op het trainerspad in dienst van Van Gaal, als assistent bij Barcelona, waar hij als speler jarenlang als Het Kanon of Sneeuwvlokje op het veld had gestaan. De twee konden urenlang met elkaar praten over knijpende backs, doordekkende middenvelders en of Rivaldo nu op links of achter de spitsen moest worden opgesteld. Maar ook over Rioja-wijn en de sardientjes van de tapasbar op het pleintje achter de Ramblas.

Van Gaal kreeg echter nooit voet aan de grond in Barcelona, ook al won hij twee landstitels. Hij kieperde clubhelden zonder pardon uit het elftal, maakte ruzie met supporters en uiteraard met de pers – zijn ‘amigos’ die hij bij zijn afscheid cynisch feliciteerde. Sindsdien won Van Gaal niets meer. Het Nederlandse volk keerde zich massaal tegen hem toen hij als bondscoach door een stel tweederangs Ieren werd uitgeschakeld in de kwalificatie voor het WK. Louis verloor meer en meer amigos. Het respect voor zijn prestaties, dat hem voorheen overeind hield, brokkelde af.

Ook de relatie met Koeman verslechterde toen Van Gaal technisch directeur bij Ajax werd en zich volgens trainer Koeman teveel met zijn team bemoeide. Bovendien verkocht Van Gaal Zlatan Ibrahimovic vijf minuten voor het verstrijken van de transferdeadline, zodat Koeman zat opgescheept met een ploeg zonder spits. Met knallende ruzie gingen ze uit elkaar.

In de jaren die erop volgden had Koeman over geluk niet te klagen. Zo won hij vorig jaar de titel met PSV op de laatste speeldag. Ten koste van het AZ van Van Gaal. In de uitwisseling van wederzijdse hatelijkheden en de onderlinge woordenstrijd was Koeman steevast de bovenliggende partij. Met een glimlach noemde Ronald zijn voormalige vriend ‘een vakidioot die niet met de pers en oudere spelers om kan gaan.’ Het Kanon schoot ook na zijn actieve carrière met scherp.

Koeman bleef niet in Eindhoven. Hij nam de trein naar Valencia. Die kwam maar één keer voorbij, volgens Ronald. Dat klopt. Zeker als hij zo blijft presteren. Waar Louis twee jaar nodig had om zich gehaat te maken in Barcelona, heeft Ronald het in Valencia binnen twee maanden voor elkaar gekregen. Hij heeft ruzie met zijn halve selectie. De supporters hebben kramp in de armen van het zwaaien met witte zakdoekjes. En sinds kort heeft hij een Van-Gaaliaanse vete met de Spaanse pers, die hij betichtte van leugens en partijdigheid. Zijn amigos verlaten hem. Hij kan niet langer teren op zijn verleden als speler, op zijn vrije trappen en zijn blonde kuifje. Hij is de eenzaamste man van Valencia. Een Sneeuwvlokje op een Spaanse costa. Ineens weet hij hoe het is om Van Gaal te zijn. Misschien heeft hij wel een beetje hard geoordeeld over zijn oude leermeester. Zie hem staan, met de telefoon in zijn hand. Langzaam toetst hij het nummer van Louis in. De telefoon gaat drie keer over, dan neemt de eenzaamste man van Barcelona, Amsterdam en Alkmaar op. Bulderend. ,,Ja! Met Louis!’’ Ronald slikt. Hij probeert wat te zeggen, maar hij durft niet. ,,Hallo?!!’’ tettert Van Gaal vanuit Alkmaar. Ronald blijft stil en hangt op. Het Kanon zwijgt.