Pieter Al-Sahaf (25 maart '08) 

,,Geen zorgen’’, zei Pieter nadat hij als slotzwemmer van de 4x100 meter-estafetteploeg aan alle kanten voorbij was gezwommen. ,,Ik heb een foutje gemaakt, da’s alles.’’ Hij glimlachte zijn vetste glimlach in de camera en beloofde beterschap voor de volgende race. Maar die was nog slechter dan de eerste. De uitleg: Pieter was ziek. ,,Heb ik weer’’, zei hij. Wat een pech. Aan zijn conditie lag het niet. Gewoon een virus opgelopen. Een paar dagen later verloor hij ook nog zijn wereldrecord. Het Europees Kampioenschap in zijn eigen zwembad draaide uit op een drama. De herinnering aan een winnende Van den Hoogenband vergeelde als een oude krant. In Eindhoven stond een schim uit het verleden op het startblok. Áls hij al op het startblok stond. Met rugklachten, een slijtend lichaam, de verkeerde badpaksponsor en een horde jonge concurrenten die de zwembadvloer met hem willen aanvegen. De weg naar een nieuwe gouden plak op de Olympische Spelen is hobbeliger dan ooit. Peking lijkt voor Pieter verder dan de maan.

Maar VDH zag geen problemen. ,,Alles komt goed in Peking’’, zei hij terwijl hij zijn tanden nog maar eens blootlachte. Het Nederlandse volk kan gerust zijn. Onze nationale knuffelheld en aanvoerder van de Nederlandse olympische delegatie gaat straks goud ophalen in China. Het EK-fiasco is slechts een klein smetje op een vlekkeloze voorbereiding. Niks aan het handje. Hij klonk als de Iraakse minister van Informatie, ten tijde van het regime van Saddam Hoessein. Mohammed Al-Sahaf heette hij. Tot in de laatste uren van de oorlog hield hij vol dat ‘de Amerikaanse honden’ zouden worden verslagen. Amerikanen in Baghdad? ‘Welnee’, zei hij, terwijl de bommen achter hem insloegen en de Amerikaanse soldaten jubelend door de straten van Baghdad banjerden. ‘Onzin. Er zijn geen ongelovigen in Baghdad. We hebben ze afgeslacht.’ Hij zei het zo overtuigend dat ik hem nog geloofde ook.

In sport en oorlog is alles toegestaan. Propaganda is tegenwoordig minstens zo belangrijk als bommen en granaten. Met een beetje draaien en buigen verandert een kansloze nederlaag in een glorieuze zege. Scorebordjournalistiek bestaat niet. Statistieken zeggen niets. Verhalen vertellen alles. De waarheid is wat je ervan maakt. In Irak, in Afghanistan, maar ook in zwembad De Tongelreep. Toen Van den Hoogenband werd gevraagd of zijn gouden plak in Peking niet verder weg was dan ooit, wuifde hij de ongerustheid over zijn vormpeil luchtig weg. Daarna wees hij op het succes van de vrouwenploeg. Een afleidingsmanoeuvre waar George Bush of Mohammed Al-Sahaf apetrots op zouden zijn geweest. Hij knipoogde naar de camera, spande zijn imposante borstspieren nog eens aan en verzekerde de natie dat het goed ging komen.

Van den Hoogenband is een ster. In het water, maar ook op het droge. Hij speelt met de media, met het publiek en de sponsoren. Niemand durft hem tegen te spreken. Niemand wíl hem tegenspreken. Zijn sprookje is te mooi om uit te blazen. Ook al is het einde van zijn olympische succesverhaal straks in Peking misschien helemaal niet zo lang en gelukkig. Ach. Zwemmen is niet het enige waar hij in uitblinkt. Hij kan altijd nog Minister van Informatie worden.