Mijn sociale leven was niet groter dan dat van schipbreukeling op een vlotje in de Stille Oceaan. Het aantal keren dat ik na elf uur nog niet op mijn bed lag, zijn op de vingers van een hand te tellen. Bij feestjes van vrienden en familie kreeg ik niet eens meer een uitnodiging. Iemand die er niet is, kun je net zo goed niet inviteren. Trouwens, zo’n gezellige gast was ik sowieso niet. Na drie spa blauw was ik meestal weer weg.

De smaak van chocola, ijs, patat en chips ben ik inmiddels vergeten. Die van spaghetti, rijst, müesli en bananen allerminst. Ik heb het afgelopen decennium zoveel pasta gegeten, dat ik zal moeten afkicken van de ravioli, de tagliatelle en de bolognesesaus.

Het hoeft niet meer. Geen spaghetti bij het ontbijt. Geen stapels pannenkoeken meer. Geen liters yoghurt met bananen en cornflakes.

Niet langer hoef ik zenuwachtig naar de klok te kijken als de wijzers richting de elf kruipen. Geen spa blauw of cafeïnevrije cola light op feestjes. Geen zere benen van de training meer. Geen vitaminepillen. Verkouden of niet: het maakt niet meer uit. Dus ook geen angst voor de airconditioning, de snotterende kleuter van de buren of een hoestende medepassagier in de trein.

Zevenentwintig ben ik. In de kracht van mijn leven. Spieren als kabels op mijn benen, dikke aders onder mijn dunne, gladde huid. Fietsen is als ademen. Zo makkelijk, zo snel, zo gewoon. Ik probeer het te beseffen. Het zal nooit meer zo zijn. Vanaf nu gaat het bergafwaarts. Nog even en ik zal moeten stoempen, harken en hijgen als een gewoon mens. De tegenwind zal zoveel harder waaien. De bergen zullen zoveel steiler zijn.

Het is mooi geweest. Ik heb de wereld gezien dankzij mijn fiets. Ik heb gekoerst in landen waarvan ik me de naam niet eens kan herinneren. Tegen kleine renners met grote namen en grote renners met kleine namen.

Ik heb gewonnen. Gejuicht vanuit de puntjes van mijn kleine tenen. Ik heb verloren. Gehuild als een klein kind.

Bezeten was ik. Geobsedeerd. Verslaafd ook. Het is over nu. Morgen is er geen koers meer. De laatste etappe van de Ronde van Hainan was mijn laatste wedstrijd. Afscheid nemen op een paradijselijk eiland voor de kust van Hong-Kong: er zijn afschrikwekkender oorden denkbaar.

Peinzend kijk ik uit over zee vanuit de strandbar van het hotel. Vanaf vandaag ben ik wielrenner af. Morgen hoef ik niet meer te trainen. De alcohol van de cocktail die voor me op de bar staat, zakt langzaam in mijn benen. De palmen wuiven naar me. Het lijkt alsof ze me uitzwaaien. Als ik mijn drankje op heb, bestel ik een nieuwe. En een sorbet met chocoladesaus erbij. Ik streel over mijn benen en voel de stoppels. De aftakeling is begonnen.

Thijs Zonneveld, november 2007

Vier jaar wonen en koersen in Frankrijk, Spanje en de rest van de wereld:

AVC Aix-en Provence (2004-2005), Camargo Roper (2006), Discovery channel Marco Polo Cycling Team (2007)