Na een doorwaakte nacht met veel gehoest, gesnotter en gedraai bleek ik de volgende dag zowaar iets te zijn opgeknapt. Achter een kopgroep van 3 (met een ploegmaat) vond ik mezelf terug in de tweede groep van een man of 12. Werd uiteindelijk elfde, maar het hoogtepunt van de dag was ongetwijfeld het uiterlijk van de ronde-miss. Ik ben onderhand heel Frankrijk doorgeweest en ik dacht dat ik de looks van de gemiddelde vrouwelijke inwoonster van een typisch Frans inteelt-plattelands-oord wel redelijk kon inschatten, maar de ronde-miss van gistermiddag overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik lieg niet als ik zeg dat mijn fortuinlijke ploegmaat (2e) zijn huldigingskussen ontving van een ongeveer 65-jaar oude vrouw met een baard en een snor, waar sinterklaas trots op zou zijn.

heug'lijk nieuws: heb gisteren mijn 2e etappekoers van het jaar gewonnen: de Ronde du Gard. De laatste dag werd ontsierd door gigantisch slecht weer en talloze valpartijen. De hele dag het gevoel gehad dat ik in een zwembad aan het fietsen was. De lucht was zo donker, dat ik blij was als het bliksemde; door de flits was er tenminste even goed zicht. Doordat mijn voorsprong in het klassement al voor de laatste dag bijzonder groot was, kon ik het me veroorloven de kamikazepiloten in de afdalingen te laten gaan. De meesten zag ik overigens later terug, om een boom gevouwen of 15 meter lager in een ravijn. Zelfs de neutrale wagen wist niet op de weg te blijven: de chauffeur had een eersteklas parkeerplaats gevonden in de bedding van een spontaan ontstane rivier naast het parkoers. Om een lang verhaal kort te maken: zonder veel risico's te nemen werd ik 11e in de etappe en verzekerde me daarmee ruimschoots van de eindoverwinning. De bonus van de laatste dag was dat ik op slinkse wijze ook de bergtrui had weten mee te grissen. Driewerf hoera. Begin zowaar op mijn grote voorbeeld Virenque te lijken. 

Nieuws-index

Maar goed, 24 uur later vind ik de wielersport heel wat minder leuk. Thijs rijdt een etappekoers in de buurt van Avignon en gister besloot ik eens een etappe te bezoeken. Alles verliep voorspoedig, de eerste ronde spatte alles al uit elkaar en bevond Thijs zich in de eerste groep. De nummer één en twee van het klassement bevonden zich ver achteraan, dus Thijs was bijna zeker van de leiderstrui. Met de wedstrijd in de laatste ronde naar de finishlijn gegaan om een plaatje te schieten, toen plotseling werd gezegd dat er een valpartij was geweest. Ernstig blijkbaar, want er ging meteen een ambulance op weg (let wel: tegen de richting van de wedstrijd in). Aangezien Thijs de laatste weken herhaaldelijk heeft laten zien graag over het asfalt te glijden, spookten er gruwelijke beelden door mijn hoofd. Gelukkig zag ik Thijs heelhuids over de finish komen. Wat bleek: helemaal geen gewone valpartij, veel erger: Thijs was op vier kilometer van de aankomst met drie anderen uit de groep ontsnapt waarna er een auto met zestig km/u op hen af kwam rijden. Midden op de weg. De twee voorste renners zijn er vol opgeknald, Thijs en nummer vier misten hem op 10 centimeter. Thijs kwam zo ongeveer in shock over de finish, viel trillend van zijn fiets en kon alleen maar uitbrengen "ze zijn dood, hartstikke dood. Nooit zoiets gezien." Uiteindelijk bleek de ene renner 'gewoon' op eigen kracht overeind te zijn gekomen, en de ander naar het ziekenhuis van Avignon te zijn gebracht. 'Goed' afgelopen dus, maar aan de chauffeur heeft het niet gelegen. Die reed na de crash doodleuk nog wat door met een fiets onder zijn bumper en zijn voorruit finaal aan diggelen. Ongelooflijk wat sommige mensen denken zich te kunnen permitteren. De openbare weg is er slechts voor de automobilisten, volgens ploegleider Bourgouin de algemene denkwijze van de meeste Fransen.

Dankzij de twee vierde plaatsen, en gister zevende, staat Thijs nu eerste in het klassement. Nog twee dagen te gaan, hopelijk zonder agressieve automobilisten. Heb toch even aan de gevleugelde uitspraak van Thijs' moeder moeten denken, die zij na bijna elke valpartij herhaalt: Jongen toch, je kon zo leuk schaken...

Wat betreft de koersen: pieken en dalen. Na het showcriterium op woensdag, waarin ik me zonder bovenmatige inspanningen en motivatie in het peloton liet uitbollen, volgde een overwinning van mijn ploegmaat Franck Champeymont in de koers op donderdag. Erg mooi, ware het niet dat ik zelf ten val kwam, doordat een van die hoogblonde Vikingen zijn hoofd in mijn wiel besloot te poneren.

De laatste wedstrijd, en tevens de belangrijkste, vond op zondag plaats: de Scandinavian Open. Na een chaotische wedstrijd over een selectief parcours bleven we in de finale met 6 man over. Marcus Lunqvist van Alessio wist op 2 kilometer voor de streep te ontsnappen, nadat hij een late aanval van mijzelf counterde. Vervolgens liet mijn messcherpe sprint me in de steek en werd ik 5e van de 5 en liet ik dientengevolge na mezelf op het podium te plaatsen van deze prestigieuze wedstrijd.

Na afloop nog een hoop complimenten gehad van de ploegleider van Amore e Vita (gesponsord door het Vaticaan), maar aangezien ik tot spijt van velen een overtuigd ongelovige hond ben, zal het er ongetwijfeld bij blijven.

Zaterdag stond de lastigste etappe op het programma. De omloop, met een zware klim door het schitterende dorpje Aurons (even de toeristen lokken, zodat ook dit rustige plaatsje binnenkort wordt overstroomd met hordes wagens met buitenlandse kentekens), werd gewonnen door Karl Zoetemelk (VC la Pomme). Thijs eindigde als zesde en steeg naar de derde plaats in het algemeen klassement. Zoals hij al eerder vermeldde werd dit klassement opgemaakt aan de hand van punten, hij stond er vier achter op de nummer 1. (zie archief juli)

Thijs dacht dat zijn kansen op de leiderstrui verkeken waren, want alles wees erop dat de laatste dag zou eindigen in een massasprint, waarbij de punten dubbel zouden tellen. Met dank echter aan de verschroeiende hitte, de wind en een klimmetje dat net genoeg verschil bleek te maken, werden al snel flinke gaten in het peloton geslagen. De nummer één van het klassement werd gelost, alleen de nummer twee, de Est Mandri, bleef nog over. Met dank aan de supergoed draaiende ploeg won Olivier Martinez daarop de etappe, en Thijs het eindklassement! Een heuse dubbelslag op de laatste dag. Grote tegenstander VC La Pomme twee etappes, Aix twee etappes. Zoals La Provence het zegt: Résultat du match entre les deux équipes provencales: 2/2, avantage Aix. 

Thijs is vanochtend weer op het vliegtuig gestapt, ditmaal richting Zweden.