|
De Vloek van
de Snor
We noemen
hem Super Mario. Mijn ploegleider lijkt zo te zijn weggelopen
uit het klassieke Nintendo-spelletje. Vooral de snor doet het
'm. Het is dan ook zijn grote trots. Al een jaar of
vijfentwintig knipt, punt en liefkoost hij het bosje haar op
zijn bovenlip elke ochtend voor de spiegel gedurende minimaal
een halfuur.
In een wilde
bui heeft hij zijn liefste bezit echter op het spel gezet. Aan
tafel bij het slotdiner van het trainingskamp profiteerde hij
wellicht iets te gretig van het aanbod van de hoteleigenaar om
de huiswijn niet in rekening te brengen. Enkele flessen vino en
een jolige sfeer bleken genoeg om hem een weddenschap met grote
gevolgen te doen aangaan. Met veel bombarie kondigde hij aan
zijn snor te scheren als wij één van de grote Spaanse Vuelta's
van het jaar zouden winnen.
Hij zal er
al menig slapeloze nacht aan hebben overgehouden, maar voorlopig
kan hij nog steeds pronken met zijn trots. Echter, al gedurende
het hele seizoen rijdt de ploeg dermate goed, dat zijn snor al
menigmaal aan een zijden draadje heeft gehangen. Het regent
ereplaatsen, maar keer op keer blijven mijn ploeggenoten en ik
steken op enkele secondes of minder. Langzamerhand beginnen we
te geloven dat De Snor zelf de oorzaak is...
In de Vuelta
a Zamora van afgelopen week was het niet anders. Na vijf dagen
van volledige dominantie over het peloton en de winst in zowat
alle nevenklassementen strandde één van mijn teamgenoten op 7
seconden van de eindwinnaar.
Mijn
persoonlijke bijdrage daaraan was verrassend groot, gezien het
feit dat ik slechts naar de Ronde was gekomen als opvulling van
de startlijst. Het plan om gedurende een week in Nederland uit
te rusten en de batterij op te laden voor de laatste weken van
het seizoen viel volledig in het water door toedoen van een
hardnekkige bacterie. Of het nu de carpaccio van de Italiaan
was, de olijven van de tapasbar of simpelweg de appelstroop van
Neerlandse bodem, feit is dat ik vorige week meer van de
badkamer heb gezien dan van mijn vrienden en familie.
Gezelligheid kent geen tijd, nietwaar?
Echter, mijn
naam stond op de startlijst en ik ben een ster in het
bagataliseren van fysieke problemen, dus stond ik met frisse
tegenzin aan de start van de ploegentijdrit, die de Vuelta
opende. Echter, de wetten van de logica en die van mijn
bloedwaardes (hematocriet: 36) gelden ook voor mij en zonder een
spoortje kracht en energie in mijn ontzielde beentjes moest ik
mijn ploeggenoten reeds na 20 meter (!) laten gaan.
Wonder boven
wonder bleek ik echter de volgende dagen enigszins te herstellen
en na vijf dagen ploeteren, harken en stoempen vond ik mezelf
terug op een alleszins acceptabele 11e plek in het
eindklassement.
Ons
belangrijkste doel van het jaar, het kwijtspelen van de bos haar
onder de neus van de ploegleider, werd echter weer niet gehaald.
De snor bleef zitten waar hij zat. Misschien is het maar goed
ook... Wat is Super Mario zonder snor?
Reageren? Laat een
berichtje achter in het
gastenboek... |
