|
Vloeken in
de Kerk (Column verschenen in Leidsch Dagblad, 3 juli 2006)
De Tour is
begonnen. Vraag niet hóe, maar La Grande Boucle is zaterdag van
start gegaan in Straatsburg, waar eveneens het Europees Hof voor
de Rechten van de Mens zetelt. Dit Hof ziet toe op de naleving
van de meest basale grondrechten van de burgers in Europa, die
dienen om de macht van de staat tegen het individu in te perken.
Een van de belangrijkste rechten die door het Hof wordt
beschermd, is die van de zogenaamde presumptie van onschuld. Dit
houdt in dat eenieder onschuldig is, tot het tegendeel bewezen
is. Een mens kan pas worden bestraft op het moment dat zijn
schuld vaststaat.
Wielrenners
zijn blijkbaar geen mensen. Ze worden beschuldigd, bestraft en
bezoedeld zonder dat het bewijs voor hun schuld naar buiten is
gebracht of zelfs maar bestaat. De gebeurtenissen van de laatste
dagen zijn daar een treurig maar treffend voorbeeld van. Enkele
maanden geleden werd in Spanje een dopingnetwerk ontdekt en
opgerold. De spin in het web was ene dokter Fuentes, die atleten
uit verschillende sporten en landen drogeerde door middel van
bloeddoping. Hij bezat enkele appartementen in Madrid, waar
topsporters zich voor een klein fortuin konden laten aansluiten
op een infuus met hoogwaardig bloed. Helaas voor zijn cliënten
bewaarde hij zakken bloed, met daarop de (bij)naam van de
betreffende sporter geschreven. De inval van de Spaanse politie
leverde derhalve een lijst op met circa tweehonderd namen van
topatleten. Olympische kampioenen, tennissers, voetballers en
uiteraard ook wielrenners. Achtenvijftig in totaal, volgens
justitie.
Echter, de
lijst bleef geheim. Weken gingen voorbij zonder nieuws.
Geruchten slechts, maar daar is de wielerwereld reeds aan gewend.
Het WK Voetbal ging van start zonder spectaculaire onthullingen
en ook Roland Garros kon worden gewonnen door een Spaanse
bodybuilder, zonder dat het woord doping viel. Twee dagen voor
het begin van de Tour barstte de bom. Van alle kanten werden
namen 'gelekt' en dan alleen die van de betrokken wielrenners.
Voetballers, tennissers, hardlopers en alle andere atleten op de
lijst leken niet meer te bestaan.
Natuurlijk
is het mondiale wielrennen rot van binnen. Veel wijst erop dat
in de praktijk van dokter Fuentes levensgevaarlijke en
ongeoorloofde handelingen plaatsvonden. Echter, de behandeling
van de betrokken renners door politie, justitie, media en
publiek is traditioneel van even laag allooi.
De timing
van het naar buiten brengen van de lijst komt me voor als
publiciteitsstunt. De commotie die het veroorzaakt verplicht de
organisatoren en ploegen maatregelen te nemen op basis van
geruchten. Niemand heeft nog hard bewijs gezien, maar Basso,
Ullrich, Mancebo en al die anderen zijn al uitgesloten van
Tourdeelname, hun imago's besmeurd en hun carrières wellicht
gebroken. Ze zijn opgeknoopt voordat het proces begonnen is.
Wielrenners
worden behandeld als criminelen, zegt men wel eens. Dat is onzin:
criminelen hebben rechten, wielrenners niet. Ze zijn schuldig
totdat het tegendeel bewezen is. En dat in Straatsburg. Hoezo
vloeken in de kerk?
Reageren? Dat kan in het
gastenboek
of per
e-mail |
