Biografie

Nieuws

Uitslagen

Programma

Foto's

Links

Gastenboek

Contact

Weken van de Waarheid

De laatste jaren staan voor mij in het teken van de strijd om een contract bij een grote profploeg. De teleurstelling was dan ook enorm toen ik aan het begin van dit seizoen maandenlange onderhandelingen alsnog zag afketsen en ik wederom met lege handen stond. Dit jaar staat daarom in het teken van alles of niks. Met het groeien der jaren wordt mijn kans steeds kleiner. De maand juni stond in mijn agenda omcirkeld. Eerst het Circuito Montañes, vervolgens het Nederlands Kampioenschap. De weken van de waarheid. Voor mezelf, voor de buitenwereld, voor de grote ploeg die me wél de kans geeft.

De weken liggen nu achter me. En ik ben overtuigd. Van mezelf. Zelden heb ik betere benen gehad, zelden ben ik scherper geweest in mijn hoofd. Zoals eerder gemeld viel mijn topklassering in het algemeen klassement in Montañes letterlijk en figuurlijk in het water. Deceptie.

De kans op revanche volgde echter snel. Het Nederlands Kampioenschap. Eindelijk weer in Limburg, en ook al was het parcours naar mijn mening een veredeld criterium, de weg liep omhoog op de Pietersberg en bleek meer dan genoeg om de schifting te maken. Maar zoals het lot me het hele jaar al niet gunstig gezind is, zat Vrouwe Fortuna ook niet aan mijn zijde in Maastricht. De eerste schifting overleefde ik met speels en zelfs verbazend gemak, maar op het moment dat de wedstrijd ontplofte, deed mijn voorband dat ook. Bovenop de Pietersberg. En nadat enkele groepjes achterblijvers voorbij waren gekomen en de mechanicien van de neutrale matriaalwagen doodleuk een achterwiel in mijn fiets wilde zetten, was de achterstand opgelopen tot een onneembare hindernis en was mijn NK over.

Ik hoef niet uit te leggen hoe ik me momenteel voel. De machteloosheid zal me nog menig slapeloze nacht bezorgen, de pijn zal slechts slijten door de tijd. De weken van de waarheid werden de weken van de teleurstelling. Ik had er vrede mee kunnen hebben als dat was gebeurd door mijn eigen tekortkomingen of onkunde. Niet door stom ongeluk.

Gebroken

“Apart”, zegt een vriendin van mijn moeder. “Knap dat jullie daartegen kunnen”, zegt mijn vriendin hoofdschuddend. “Dat is wel bijzonder hoor”, zegt mijn schoonmoeder. “Agh”, haal ik mijn schouders op. “We kunnen er toch even niets aan veranderen, weinig zin om daarover te piepen.” Mijn welgemeende standaardreactie op de vele meewarige blikken van vrienden, kennissen en onbekenden die de afgelopen vier maanden op me neer daalden.

Maar vandaag even niet.

Vijf topdagen heeft Thijs achter de rug. Dagen waarop ik hem keer op keer euforisch aan de telefoon tref. Geweldig talent die Gesink. Geweldige koers. Geweldige ploeggenoten. Geweldige sfeer. Geweldig parcours. Geweldige benen. Goede uitslagen. Bevestiging. Een plek bij de eerste tien in het eindklassement is zeker binnen handbereik. Maandag is de dag. Zijn dag. De tweede koninginnerit. De definitieve beslissing.

Acht uur, mijn telefoon gaat. “Marl. Het regende.” Zijn benen voelden goed, hij was scherp. Een berg. Easy. Hij ging mee met een ontsnapping. En toen regen, bevangen door de kou. Verslagen, voorbij. De regenwolken braken, en Thijs ook. En nu ik.

Het verstand op nul en gewoon niet piepen. Dat doe ik nu al vier maanden. Maar nu breek ik. Thijs ook. Noem het frustratie, noem het machteloosheid. Noem het verdriet. Te constateren dat hij zoveel geeft voor een kans die hij maar niet lijkt te krijgen. Gedurende twee jaar in Frankrijk hele goede uitslagen, bijna beet, maar toch weer geen stapje hoger. Het leven in Frankrijk opgeven, het via Spanje proberen. Nu alleen. Weer goede uitslagen. Topvorm in de mooiste etappewedstrijd van het jaar en tijdens een geweldig mooie koninginnerit begint het te regenen. Draaien de onderkoelde benen niet meer rond. In één klap niet alleen bijna elf minuten verloren, maar ook het zicht op een plek bij de eerste tien. En misschien nog wel meer.

Over zeven dagen stap ik op het vliegtuig naar Spanje. Ik tel de dagen af. Kijken of we elkaar weer kunnen lijmen.

Tijd: Woensdag 14 juni, twaalf uur

Plaats: Woerden/ Gouda

Vonnis: Geen deelname

Het hoge woord is eruit: dit jaar geen Nationaal Kampioenschap Wielrennen voor Thijs. Toen bekend werd dat het kampioenschap in 2006 plaats zou vinden in Maastricht sprong hij een gat in de lucht. Na twee jaar Zevenheuvelenweg en twee jaar Rotterdam eindelijk weer een echt selectief parcours dankzij een mooi klimmetje. De overstap naar een Spaanse ploeg en dus de Spaanse competitie bleek echter roet in het eten te gooien. Als je in dienst bent van een buitenlandse ploeg, die geen wedstrijden rijdt in Nederland, moet je UCI-punten halen om je te plaatsen. De afgelopen twee jaar in Frankrijk deed Thijs dat dan ook door punten te halen in Franse UCI-koersen. Camargo-Roper en vele andere Spaanse amateurploegen bleken dit soort koersen echter bijna niet te rijden. Niet omdat het een slechte ploeg is, nee. Het aantal Spaanse koersen dat aan deze eis voldoet is minimaal en als er een koers werd verrreden op Mallorca of Tenerife, dan vond elders in het land een Copa de Espana plaats. Waar uiteraard de Spaanse ploegen – en dus ook Camargo-Roper - op volle oorlogssterkte aan de start staan. Kortom, onmogelijk voor Thijs om punten te halen in Espana.

Tweeenhalve maand geleden kaartte hij de situatie aan bij de KNWU, waar men – logisch – nog niets kon beloven over uitzonderingen op de regel. Helaas kon men ook de afgelopen twee weken nog steeds niets zeggen. Tot vandaag. Thijs in Circuito Montanes, ik aan de telefoon met de KNWU zodat ik eventueel zo snel mogelijk een vliegticket kon boeken. Het vonnis. Hij mag niet meedoen.

De machteloosheid.

Noem me subjectief, maar een beter voorbeeld van de uitzondering op de regel is er volgens mij niet.

1. Thijs kán zich niet kwalificeren volgens de normale regels: Je kunt punten halen in Nederlandse wedstrijden en in internationale koersen waar UCI-punten te verdienen zijn. (of hoe die tegenwoordig ook heten) ->Thijs rijdt geen koersen in Nederland. Zijn ploeg rijdt geen wedstrijden waar UCI punten te verdienen zijn. Met punten gescoord in bijv. de Nederlandse topcompetitie kun je je plaatsen voor het NK. Grote Spaanse koersen tellen niet;

2. Thijs heeft zich de afgelopen vijf, zes jaar moeiteloos geplaatst voor het Nationaal Kampioenschap. Ook in Frankrijk, dankzij 1.2 en 2.2 koersen. Die hij dit jaar nog niet heeft gereden;

3. Het tegenargument ‘tja, andere jongens die net te weinig punten hebben gehaald willen ook graag dat een uitzondering wordt gemaakt’ raakt kant nog wal. Die jongens (sorry) hebben de kans gekregen punten te scoren om zich te plaatsen, maar waren blijkbaar niet goed genoeg om voldoende punten te halen. Thijs kan geen punten halen;

4. Het tegenargument ‘tja, er is ook iemand die een etappe heeft gewonnen in Land X, maar die is ook niet geplaatst.’ Maar die rijdt voor een NL ploeg? ‘Ja’ Dus had hij punten kunnen halen in Nederlandse koersen. Thijs kan geen punten halen in NL koersen, want die rijdt zijn ploeg niet;

5. Hoogste tijd voor romantisch weerzien op Schiphol en bezichtiging appartement van vriendin.

Helaas, ook andere argumenten mijnerzijds bleken niet voldoende. De laatste hoop is gevestigd op de koers die Thijs deze week rijdt: Circuito Montanes. Hij heeft er zin in. De eerste en waarschijnlijk laatste 2.2 koers waaraan Camargo-Roper dit seizoen aan deelneemt. Mocht hij hier een uitzonderlijk goede prestatie neerzetten, kan de KNWU besluiten hem alsnog toe te voegen aan de deelnemerslijst. Het deelnemersveld en parcours al gezien? No pressure, no glory...

Murphy's Law

Na de uitstekende resultaten van de afgelopen weken moest het er uiteraard een keer van komen: na zonneschijn komt nu eenmaal regen. En omdat een ongeluk nooit alleen hoort te komen, besloot Vrouwe Fortuna me ongewenst bezoek te sturen: Murphy.
Het begon al op dag twee van de Vuelta a Tarragona, verreden in het centrum van de Nederlands/Engelse toeristenindustrie aan de Costa Dorada. Gelegerd in een hotel in Salou, omringd door dikbuikige, roodverbrande, getatoeëerde medelanders met het IQ van een pindarots, waren we voor ons eten aangewezen op het lopende buffet. Nu is dit normaal gesproken niet zo'n probleem, maar aangezien de meeste van dit soort megahotels slechts één doel voor ogen hebben ($$$$$$$) laat de kwaliteit van de keukenhygiëne nog wel eens te wensen over. En ook al onthield ik me wijselijk van vis, mosselen en garnalen, na welgeteld anderhalve dag had ik een bacterie te pakken. Gelukkig bleek deze gedurende de rest van de week vooral 's nachts tot leven te komen, waardoor ik tijdens de koers zelf tenminste niet van de fiets hoefde voor een sanitaire stop.
Echter, toen we na een bijzonder saaie vijfdaagse (elke dag sprinten met een pelotonnetje) huiswaarts keerden, bleek dat de bacterie eveneens had uitgecheckt in het hotel in Salou en met me meereisde naar Cantabrië. Op welgeteld 8 kilometer van huis hield ik het niet meer en moest ik me verlagen tot het bedrijven van Frankrijks favoriete nationale sport: bermpoepen.
Toen ik mij vervolgens lijkbleek maar opgelucht terug in de auto hees, bemerkte ik dat mijn mobiele telefoon in de haast uit mijn broekzak was gestuiterd. De weg op, uiteraard. De tientonner die enkele momenten later langsraasde, veranderde mijn gsm'metje in een prepaid-pannenkoek.
Tot mijn grote blijdschap stond er de volgende morgen nog een extraatje op het programma: koers. Een voortreffelijk idee, na een Vuelta, een 7-urige autorit en een nachtelijke aankomst. Na een uur of drie slaap stonden we dus aan de start, slechts vanwege het feit dat de wedstrijd werd verreden nabij de hoofdvestiging van onze grootste sponsor. Gezien de staat van mijn ingewanden en het rouwproces om mijn verloren telefoon mag het daarom geen verrassing heten dat mijn belangrijkste daad van de dag het ondertekenen van het startformulier was. Nummer 111, T. Zonneveld, wees de vriendelijke dame, en ze reikte me een pen aan. Ik knikte en terwijl mijn binnenste weer begon te borrelen, krabbelde ik enkele letters op het papier: Murphy.
 

Reageren? Dat kan in het gastenboek of per e-mail