Amore e Vita. Het staat er echt. Liefde en Leven. Je zou denken dat het de naam is van een hippie-woongroep of een sekte. Een reclameslogan voor parfum misschien. Of de titel van een zwijmelfilm met Julia Roberts en Hugh Grant in de hoofdrollen. Niets is minder waar. Amore e Vita is een wielerploeg. De wielerploeg van de paus.

Het Vaticaan is nu al enige jaren de hoofdsponsor van een verzameling renners uit verschillende landen. Met de spreuk 'Liefde en Leven' wil de Roomse kerk haar standpunten inzake abortus en euthanasie propageren. En hoe kun je dat beter doen dan de slogan op het shirt van een wielerploeg te drukken?

De paus is niet de enige geldschieter. Co-sponsor is McDonalds. Inderdaad, die van die grote M naast de snelweg. Op het eerste gezicht doet de combinatie wijwater met Cheeseburgers nogal komisch aan, maar blijkbaar gaat de strijd tegen abortus en vervroegde levensbeëindiging prima samen met de Chicken McNuggets en milkshakes. Waarom ook niet. Zolang de renners zelf niet teveel worden uitgenodigd voor sponsordineetjes, lijkt de Mac me een uitstekende co-sponsor. Geld zat in ieder geval.

De renners komen overal vandaan. Deze week reed ik in het Circuito Montañes tegen een Spanjaard, een Italiaan, twee Litouwers, twee Zweden en een Pool. Die laatste zal ongetwijfeld gerecruteerd zijn door de vorige paus, over de selectiecriteria van de anderen doen de wildste geruchten de ronde. Zo schijnt de Spanjaard vooral op zijn contacten met de bisschop van Santiago de Compostela te zijn uitgekozen, en niet op zijn uitslagen in wielerkoersen. Ik weet er het fijne niet van, maar hij zal de eerste niet zijn die een contract weet te verdienen door middel van een vriendelijke lokale sponsor.

Interessanter zijn enkele van de andere renners. De ploeg laat zich namelijk voorstaan op haar humane imago. Zondaars krijgen er een tweede kans. Zo weet ik van één van de Zweden dat hij nogal kleptomane neigingen had. Daarnaast biedt de Kerk renners die een dopingschorsing hebben uitgezeten een nieuwe mogelijkheid. Vooral degenen, die hebben bekend en er spijt van hebben. Biechten loont.

In de koers was van het heilige vuur iets minder te merken. De meesten sloegen voor de start een kruisje, maar daar was ook alles mee gezegd. Zodra de wedstrijd op gang was, gedroegen ze zich als ieder ander in het peloton. Sterker nog: de meest asociale en nietsontziende acties kwamen op hun naam. Het veroorzaken van valpartijen en het afsnijden van medecoureurs vallen blijkbaar niet onder de Tien Geboden.

Maar dat de christelijke boodschap vooral het shirt vult, en niet het hart: dat had ik de eerste dag al begrepen. De koers was nog geen twee kilometer op weg, of de Spanjaard met zijn bisdomconnecties ving een fluim op van een renner van de Rabobank die voor hem reed. "Dios de puta madre!" vloekte hij. Dat hij daarmee zijn God een hoerenmoeder noemde, scheen hij niet te beseffen. Toen hij mij zag lachen, keek hij me vragend aan. Ik wees op zijn shirtsponsor. Even dacht hij na. Daarna knikte hij en maakte een smakkend geluid. "Lekker he," zei hij, "die Cheeseburgers?"

Met de moed der wanhoop klampte ik me vast in het wiel van mijn voorgangers, niet in staat tot meer dan mijn ene been voor mijn andere te laten vallen. De sprint had op papier afgedaan kunnen worden, wat mij betreft. Naast het feit dat ik er de energie niet meer voor had, was ik niet van plan mee te sprinten zonder enig kopwerk te hebben vericht in de laatste kilometers. Ik werd dan ook roemloos vierde.

Misselijk van de honger liet ik mezelf in de graskant vallen. Ik kon de verleiding het malse gras aan te vallen amper weerstaan. Wie honger heeft, eet alles. Zelfs de pindakaas-reep die de soigneur me gaf.