Biografie

Nieuws

Uitslagen

Programma

Foto's

Links

Gastenboek

Contact

Koffie 

Kleine kinderen lusten geen koffie. Als de grote mensen koffie drinken, krijgen de koters Fristi, Chocomel of een bak thee. Zo rond de puberteit beginnen de meeste mensen langzamerhand de smaak van koffie te waarderen en het is een teken van fysieke en mentale volwassenheid als een adolescent zich tegoed doet aan een bak leut.

Mijn arme moeder bewoog derhalve hemel en aarde om mij aan de koffie te krijgen. Tevergeefs. Geslaagde opvoeding of geen geslaagde opvoeding, ik dronk geen koffie. Onder geen beding. Beloftes, dreigementen of valstrikken, koffie was voor mij niets meer dan slootwater. Net zo zwart, net zo bitter, net zo smerig.

Het is dan ook niet zo vreemd dat mijn moeder mij niet meer herkende, toen ik terugkwam uit Frankrijk. In een paar maanden tijd was ik veranderd van een geheelonthouder tot een cafeïnejunk. Een Franse cafeïnejunk, welteverstaan, want de Nederlandse koffie vertoonde naar mijn idee nog steeds veel overeenkomsten met zwart water. Ik was verslaafd aan de kleine Franse café's, die zo sterk zijn dat je lepel er rechtop in blijft staan.

Ik heb zelden een moeder gezien, die zo blij was met een verslaving van haar zoon. Haar zelfbeeld van falende opvoedster werd met een ferme veeg van tafel gebezemd en ik herinner me dat ze tranen in haar ogen had, toen ze me voor de eerste keer aan een espresso zag nippen.

Hier in Spanje is koffie inmiddels een levensvoorwaarde geworden en staat koffie ergens in het rijtje ademen, eten, slapen. De reden: zondagse wedstrijden. Er schijnt hier een wet te bestaan, die organisatoren van wedstrijden verbiedt de openbare weg af te sluiten ná een uur of twee op zondagmiddag. De finish is dus standaard om twee uur en de start wordt bepaald naar gelang het aantal wedstrijdkilometers, normaliter zo'n 160. Da's vier uur koers en dus starten we op zondag om 10.00 uur.

Noem me lui, noem me verwend, noem me wat u wilt, maar om 10 uur slaap ik nog. Misschien zijn mijn ogen wel open, maar ik kan u verzekeren dat mijn biologische klok op dat tijdstip nog standje 'REM-slaap' aangeeft. De remedie: koffie. Terwijl de rest van de ploeg zo rond half zeven aan de spaghetti, rijst en de kipfilet zit, begin ik mijn wedstrijdvoorbereiding met mijn eerste bak koffie. Tegen de tijd dat ik me opstel aan de startstreep, hebben er een flink aantal meer mijn keelgat gepasseerd.

Dat ik 's avonds niet meer kan slapen, neem ik op de koop toe. Beter 's avonds niet slapen, dan indutten in de koers, met alle bizarre situaties en risico's vandien.

Volgende week staat de Memorial Valenciaga op het programma. Op zondag, uiteraard. En gezien het aantal wedstrijdkilometers en bergen schat de organisatie dat we een uur of 5 op de fiets zullen zitten. Consequentie: 9 uur start. Né-gen uur! Dan is het nog donker!

Ik zal moeten vertrouwen op mijn zwarte, bittere vriend. Er zal koffie in plaats van bloed door mijn aderen stromen. Met een hartslag van boven de 200 zal ik waarschijnlijk stuiteren van de cafeïne en minimaal een week niet kunnen slapen.

Mijn moeder zal trots op me zijn.

Heks (m/v) gezocht

In verband met een vloek op hagelnieuwe witte schoenen zoeken wij een Heks (m/v). Functieomschrijving:
- Opheffen van valpartijvloek op nieuwe, witte fietsschoenen
- Zoeken van schuldige achter vloek

Kennis van wielrennerij gewenst. EHBO-cursus "Hoe behandel ik schaafwonden" is een pre.

Salaris marktconform.
Reacties naar de webmaster van deze site aub.

Het ritme van de zon

Noorderlingen kunnen niet dansen, zegt men. Hoe dichter bij de noordpool, des te stijver de heupen en des te kleiner het gevoel voor ritme. Ikzelf kan niet anders dan deze stelling volmondig beamen. Ik ben een bijzonder slechte danser en ik heb er geen enkele moeite mee dit gebrek voor de volle honderd procent op mijn afkomst af te wentelen. Nederlanders kennen het ritme van de Vogeltjesdans en daarmee houdt het op.

In zuidelijker gelegen landen lachen ze om die blonde bleekscheten met hun harkerige bewegingen. Hier blijkt iedereen te kunnen dansen. De samba, de flamenco, de tango; het maakt niet uit, ritme zit in je bloed. En in de zon, volgens de masseuse van de ploeg. De zon bepaalt hier het ritme. Niet alleen het dansritme, maar het ritme van het hele leven.

Afgelopen week heb ik voor het eerst het ritme van de koers binnen een Spaanse ploeg meegemaakt en ondervonden dat de masseuse gelijk had. Zoiets futiels als tijd bestaat hier niet. De start van de wedstrijd, het ontbijt, de massage, het avondeten, alles gaat hier op het ritme van de zon en niet op dat van het horloge. Ik ben na twee jaar in Zuid-Frankrijk wel enigszins gewend aan de mediterrane opvatting van tijd, maar in Spanje blijkt de marge nog wel een stuk groter te zijn. Een horloge dient hier slechts modieuze redenen. Leuk dat het blinkt en heel stoer als het een Rolex is, maar of de wijzers nu de tijd in Madrid of in Tokyo aangeven, maakt geen lor uit. Een horloge dient om náár te kijken, niet om óp te kijken.

Gewend aan het Zuidfranse kwartiertje stelde ik me van de week derhalve steevast zo'n tien minuten na het officiële starttijdstip op bij de streep, mezelf verbazend over de rust bij mijn collega's. Terecht, zo bleek keer op keer, want voordat de voorzitter van de jury zijn wijntje achter de kiezen heeft, de speaker de juiste microfoon heeft gevonden en de rondemiss haar make-up heeft bijgewerkt, waren we minimaal een halfuur verder en waren we nog steeds niet onderweg. Vervolgens is het tijd voor een traditionele staking. Als het de renners niet zijn (één keer vanwege de lange reistijden en de andere keer wegens de slechte kwaliteit van de koffie in het rennershotel), dan staken de ploegleiders wel.

Tot die tijd voor de liefhebbers weer een column (Leidsch Dagblad)

De Staart van Ronaldinho

Bijbelkennis. Simpel maar doeltreffend. Het is het verschil tussen het succes van F.C. Barcelona en de teloorgang van Real Madrid. Volgens de Madrileense sportkrant Marca zijn de zeven punten die Barca voorstaat op de Koninklijke slechts te danken aan het surplus aan religieuze kennis van diepgelovige spelers als Ronaldinho en Eto´o. Uitgebreid en hoogwaardig onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat de voetballers van Barcelona
gemiddeld 21,4 procent langere haren hebben dan die van Real. En wie kent niet het aloude bijbelse verhaal van Samson?

Voor de onwetenden onder u: Samson was zo ongeveer de sterkste man op aarde, totdat hij zijn lange haar verloor in een ingewikkelde affaire. Samen met zijn weelderige haardos bleek Samson zijn spierkracht te zijn kwijtgeraakt. De arme ziel was zonder matje in zijn nek amper in staat de pagina´s van de ochtendkrant om te slaan. Kortom: kracht schuilt niet in spieren, een ijzeren mentaliteit of een onuitputtelijke energievoorraad, maar in de krullen van de haardos.