|
Vallen en
Opstaan
Afgelopen
zaterdag presteerde ik het om voor de tweede keer binnen een
week onderuit te gaan tijdens de training. Had ik de eerste keer
nog het excuus dat een overactieve poedel letterlijk mijn wiel
in liep op het strand van Katwijk, zaterdag had ik het helemaal
aan mijzelf te wijten. In mijn haast om thuis te geraken in de
stromende regen, schatte ik een bocht op spekgladde klinkers
verkeerd in. En maakte ik dus een flinke schuiver.
Terwijl ik
hartgrondig vloekend mijn fiets controleerde op eventuele schade,
stopten verscheidene geschrokken automobilisten om te informeren
naar mijn status. Ik was nog net op tijd om een lijkbleke vrouw
ervan te weerhouden een ambulance te bellen. “Het gaat wel,
mevrouw. Echt. Het hoort er nu eenmaal bij...”, waarna ik haar
stamelend achterliet en mijn gebutste heup de laatste kilometers
naar huis trapte.
Wielrennen
en vallen. Het lijkt een onafscheidelijke combinatie. Iedere
renner kent het gevoel van de onzachte aanraking met asfalt,
stenen of gras. De een overkomt het frequenter dan de ander,
maar een renner die nog nooit gevallen is, bestaat niet. Toch?
Zondag lag
ik languit op de bank, terwijl ik mij wentelde in zelfmedelijden
en mijn schaafwonden aanwendde om te ontsnappen aan mijn
huishoudelijke taken. Mijn vriendin kon zodoende in haar eentje
koken (“Ik kan niet snijden met mijn zere hand...”), de vaat
doen (“Het afwasmiddel prikt in mijn wond...”) en mij verzorgen
(“Wil jij alsjeblieft in mijn thee roeren?”). Mijn enige
activiteit bestond uit de bediening van de televisiezapper.
Juist op het moment dat ik mij bedacht dat vallen zo vervelend
nog niet was, bracht Studio Sport het nieuws dat Isaac Galvéz
was overleden aan de gevolgen van een valpartij bij de Zesdaagse
van Gent. Eénendertig jaar oud was hij. Een maand geleden
getrouwd. Ik slikte. Mensen van éénendertig horen niet dood te
gaan. En zeker niet door een valpartij.
Galvéz had
ergens over een jaar of zestig pas moeten gaan, ergens in een
zonovergoten Spaans dorp. Met een hartstilstand of iets
dergelijks, zittend op zijn veranda. Niet in de frietwalmen van
een Belgische wielerbaan.
Vallen. Het
hoort erbij, zegt men. Het zal wel. Als je tenminste wel weer op
kunt staan.
Reageren? Laat een
berichtje achter in het gastenboek... |
