Biografie

Nieuws

Uitslagen

Programma

Foto's

Links

Gastenboek

Contact

Schoner dan Schoon

“Mmm, wat ruikt je trainingsjack lekker. Nieuw wasmiddel?” “Ja, sinds kort. En het ruikt niet alleen heerlijk, het wast ook nog eens schoner dan schoon!”

Een conversatie als deze kun je tegenwoordig op de vreemdste plekken verwachten. Niet alleen huismannen en –vrouwen babbelen tijdens theekransjes, tupperwareparty’s en bloemschikcursussen over het te gebruiken wasmiddel; ook onder topsporters blijkt de waskracht van Ariël of Omo een gespreksonderwerp van eminent belang. Met of zonder bleekmiddel, ph-neutraal of niet en wat is het beste bij hardnekkig vuil?

Voorheen ging het standaard kleedkamergesprek over trainingsschema’s, lekkere wijven c.q. kerels of snelle auto’s; heden ten dage discussiëren de heren en dames spierbundels over de beste vlekkenverwijderaar. Ziet u ze al zitten: de dikbetaalde voetballers, tennissers, atleten en zwemmers? Mijmerend over de keuze tussen Robijn en het huismerk van de Aldi, terwijl ze hun schoenen aantrekken, de enkels intapen of de badmuts over de oren trekken. De nostalgische kleedkamerodeur van zweet, massageolie en tijgerbalsem is verleden tijd. Het ruikt er nu naar dennentakken en alpenweide.

Waspoeder is het gesprek van de dag, zelfs voor de miljonairs, verwende talenten en vedetten die het verschil tussen een wasmachine en een broodrooster niet kennen.

 De achterliggende reden van deze cultuuromslag ligt echter niet in de plotseling toegenomen belangstelling voor het verwijderen van vlekken uit sportsokken of koersbroeken. Het schijnt namelijk dat het wondermiddel EPO gemaskeerd wordt door wasmiddel. Sporters die dit stimulerend product gebruiken, zouden een snufje waspoeder in hun urine laten vallen bij de dopingcontrole. Het resultaat: schoner dan schoon.

En dus is iedere topsporter, die in de supermarkt ronddwaalt bij de afdeling wasmiddelen, vlekkenwaters en wasverzachters, net zo verdacht als bij een bezoek aan een Madrileense arts.

Toen ik deze week in de rij stond bij de kassa van de plaatselijke buurtsuper, werd ik aangesproken door een gezette vrouw van middelbare leeftijd achter mij. Ze wees naar het wasmiddel in mijn mandje en lachte schamper. “Is dat wel genoeg om deze week door de controles te komen?” Ik wierp een blik op haar vlezige gestalte en vervolgens op de inhoud van haar winkelwagen. “En die frikadellen van u? Komt u daar de dag mee door?” Verontwaardigd keek ze me aan. “Wat denk je wel? Alleen omdat ik er volslank uitzie, bestempel je me als vreetzak? Hoezo vooroordeel?” Ik knikte even. “Welkom in mijn wereld, mevrouw.” Ik rekende af en groette de cassière, de vrouw met een mond vol tanden en haar frikadellen achterlatend.

Echte Sport

Ik vloekte toen het laatste fluitsignaal klonk, maar ik betrapte mezelf erop dat ergens diep van binnen nog een sprankje hoop flikkerde. Ajax mocht dan wel hebben verloren van een stel prutsers uit Denemarken, maar dat betekende nog niet dat ze definitief waren uitgeschakeld voor deelname aan de Champions League. Toch?

Natuurlijk besef ik dat de wedstrijden tegen FC Kopenhagen bedoeld waren om te bepalen welke van de twee teams werd uitgenodigd op het miljoenenbal der kampioenen, maar de laatste tijd worden wel meer beslissingen naderhand teruggedraaid. Een kleine greep uit het recente verleden: Floyd Landis won de Tour niet dankzij een positieve plas, Juventus verloor haar twee laatstbehaalde landstitels en het wereldrecord van sprinter Justin Gatin werd ongeldig verklaard. Daarnaast werd de uitslag van de Eneco Tour bepaald door de jury, speuren de openbare aanklagers van de KNVB week in, week uit, naar onoirbare overtredingen op videobeelden en zoekt het gehele Franse volk nog altijd naar een mogelijkheid om Lance Armstrong zijn zeven Tourzeges af te nemen.

Tegenwoordig is niets meer zeker in de sport. De wedstrijden worden niet langer beslist op het veld, het asfalt of de sintelbaan, maar achter de jurytafel of in de rechtbank. We leven in een tijdperk waarin een topadvocaat van meer waarde voor een ploeg is dan een veelscorende centrumspits of een gevleugelde klimmer. Terwijl de atleten hun sport beoefenen, staan de échte teams achter de schermen reeds opgesteld. Dopingjagers, juristen, videoanalisten en artsen beginnen hun wedstrijd zodra de scheidsrechter heeft gefloten of het peloton de eindstreep is gepasseerd. Niets is beslist, resultaten zijn er slechts om te worden aangevochten. Omgekochte scheidsrechters, gedrogeerde renners, een dubieuze soigneur; een kopstoot of een te grove belediging? Het kan alle kanten op. De bal is rond, zullen we maar zeggen. Ook in de rechtszaal.  

Het is de ultieme devaluatie van de sport. Wat heeft de Touroverwinning van Oscar Pereiro of de Scudetto van Inter Milan nog te maken met de strijd van man tegen man of team tegen team? Echter, de nieuwe ontwikkelingen bieden ook hoop. Voor de verliezers. Geen nederlaag is nog heilig.

Kunnen we niet alsnog de verloren WK-finale van 1974 winnen? Of Eddy Merckx diskwalificeren, zodat onze Joop er nog een Tourtje of vijf bij krijgt op zijn palmarès?

Eerst maar eens Ajax de Champions League in procederen ten koste van Kopenhagen. Er zal vast wel wat mis zijn met hun overwinning. Doping? Die onvermoeibare rechtsback had wel een rare blik in zijn ogen... Omkoping? De eigen goal van Vermaelen vond ik behoorlijk dubieus. Of was dat omdat Allbåck de moeder van de jonge Belg een frietkøt had genoemd?

Een wereld vol nieuwe mogelijkheden opent zich. Wie gaat er nog een vermogen neertellen voor voetbalkaartjes of urenlang in de brandende zon of plenzende regen wachten op een peloton wielrenners? Ik ga volgende week mooi naar het hoger beroep in de Juventus-zaak en de uitspraak in de Fuentes-affaire. Échte sport.   

Reageren? Laat een berichtje achter in het gastenboek...