Het is over. De uitspraak heeft maar liefst veertien maanden op zich laten wachten, maar nu is het definitief. Floyd hangt. De man die met een ongelofelijke wederopstanding de Tour de France van 2006 won, moet zijn overwinning inleveren. Als bonus heeft hij er nog een schorsing van twee jaar bijgekregen. In beroep gaat hij niet meer. Hij is blut en kan nog meer proceskosten niet betalen. Landis is verslagen. Niet door zijn rivalen, niet door een onbedwingbare berg of een klap van de man met de hamer, maar door de anti-dopingjagers.

Het leek allemaal zo mooi. Glunderend stond hij in zijn gele trui op de Champs-Elysées te zwaaien naar het publiek. Zijn droom was uitgekomen. Jarenlang had hij als een beest getraind, naar het voorbeeld van zijn ex-kopman Lance Armstrong. Hij kende een enorme inzinking, verloor de trui, maar heroverde hem met een legendarische one-manshow op weg naar Morzine.

De euforie duurde niet lang. Of het nu kwam door de glazen whiskey die hij achterover had geslagen, door uitdroging of toch door een illegale spuit in zijn bil: zijn testosteronwaarde was te hoog. Ook zijn B-staal bleek positief. De wielerwereld kotste hem uit. Een bedrieger was hij. Een crimineel. Een loser.

Toen kwamen de twijfels. Het Franse laboratorium Chatenay-Malabry bleek een paar foutjes te hebben gemaakt. Of beter gezegd: blunders. Welke kwakzalver, eerstejaars geneeskundestudent of saboteur er ook verantwoordelijk was voor de eindeloze lijst vergissingen in de analyseprocedure: ineens was het zo zeker niet meer dat Floyd een verboden spuit had gezet. Landis sprak van een complot. Er was gegoocheld met nummers en namen en de urinestalen bleken te zijn behandeld alsof het afwaswater was. Bovendien waren de controletests uitgevoerd door hetzelfde lab. Hoezo second opinion?

Landis weigerde te capituleren, gesterkt door de publieke steun in de Verenigde Staten, die de aanval op hun landgenoot interpreteerde als de wraak van het Franse volk voor de jarenlange overheersing van aartsvijand Armstrong. Hij richtte een fonds op zijn verdediging te financieren, gaf lezingen en publiceerde een boek. Procederen kost nu eenmaal geld. De zoektocht naar rechtvaardigheid is niet voor arme sloebers weggelegd.

Het is voor niets geweest. Ook al was er de nodige onenigheid bij de rechters van het Amerikaanse dopingagentschap: Floyd is schuldig bevonden. De reeks flaters van het lab, al dan niet opzettelijk, nam niet weg dat er nog steeds een te hoge testosteronwaarde in zijn urine aanwezig was. Twee rechters waren onvermurwbaar, hoezeer de advocaten van Landis de validiteit van deze test ook in twijfel trokken. De derde rechter koos de kant van de sporter. Twee tegen één: het is nipt, maar genoeg.

De vraag of de uitspraak de juiste was, valt onmogelijk te beantwoorden. Zeker is dat de geloofwaardigheid van de wielersport verliest. Het was voor de rechters kiezen tussen twee kwaden: ofwel accepteerden ze de flagrante schending van de rechten van de sporter, ofwel kozen ze voor een Tourwinnaar met een bedorven imago.

 Vol bewondering keek mijn ploeggenoot rond in de hotelkamer. Rode sfeerlichtjes aan het plafond, een bubbelbad met ingebouwde massagesproeiers en een rond waterbed op een draaiend platform. Een bed met trucjes bovendien. Niet alleen kon de watertemperatuur tot op de graad nauwkeurig worden ingesteld, het ding bleek eveneens te kunnen vibreren en draaien. De geluidsinstallatie speelde zachtjes 'Love is in the air'. Er hing een zweem van dure parfum. Op de tafel stond een fles dure champagne in de koeler. "Het enige dat er aan ontbreekt is een rondemiss die op me ligt te wachten!" zei hij lachend en liet zich languit op het bed vallen.

We verblijven deze weken bijna elke nacht in een dergelijk hotel. De organisatie van de Ronde van Korea heeft een voorliefde voor zogenaamde 'love hotels'. Deze hotels worden namelijk vooral gebruikt door stelletjes die een kamer voor één nacht zoeken. En niet om te slapen. In de Koreaanse maatschappij is privacy een schaars goed. Koreanen wonen tot op hoge leeftijd in bij hun ouders of vallen onder het strenge regime van een universiteit of werkgever. Voor erotisch getinte afspraakjes zijn ze aangewezen op deze liefdeshotels. Discretie staat voorop. Een receptie is er vaak niet eens - sleutels haal je uit de muur. Een ontbijtzaal evenmin.

Voor ons hangt er echter weinig liefde in de lucht. Wij slapen alleen in ons bed. De massage die wij krijgen is allesbehalve erotisch. De knokige handen van de masseur laten geen ruimte voor twijfel. Sex voor de wedstrijd schijnt sowieso slecht te zijn voor wielrenners. Zegt men. Over het hoe en waarom doen de wildste verhalen de ronde.

Uiteraard is niet iedereen van de waarheid van deze stelling overtuigd. Ik heb zo mijn twijfels, en ik ben niet de enige. Ook hier in Zuid-Korea niet. Toen ik gisterenochtend voor de start van de etappe aan één van de Australiërs - tot dan toe derde in het algemeen klassement - vroeg waarom hij er zo afgepeigerd uitzag, wees hij naar één van de rondemissen. De wallen onder zijn ogen vertelden de rest van het verhaal. Hij zwaaide naar haar. Het bloedmooie meisje trok haar rokje recht en woof hem een kushandje toe.